|
Υπάρχουν δύο σχολές σκέψης και αντιμετώπισης των δημοσίων πραγμάτων.
Είτε υιοθετούμε τη
λογική ΄΄ σφάξε με αγά μου να αγιάσω
΄΄.
Αλλωστε εγώ όταν κλήθηκα ψήφισα
αυτούς που θα βγάλουν τα κάστανα από τη φωτιά.
Είτε αντιλαμβανόμενοι
ότι ζούμε στο 2008, ότι δεν υπάρχουν σωτήρες, παρεμβαίνουμε καθημερινά,
συμμετέχουμε, διεκδικούμε και ελέγχουμε.
Τα
προβλήματα της πόλης, της τοπικής κοινωνίας, δεν είναι ίδια με χτες ,δεν
είναι ίδια με αυτά της διπλανής πόλης.
Οι λύσεις δεν είναι
τυποποιημένες ,δε διδάσκονται, δε βρίσκονται στα βιβλία .
Οι λύσεις ,οι σωστές
κάθε φορά λύσεις, πρέπει να αναζητηθούν με εξαντλητικό διάλογο ,με
συνθέσεις, με συμμετοχή τόσο στη λήψη των αποφάσεων όσο και στη
διαχείριση των προβλημάτων.
Η καθημερινότητα στις
σύγχρονες μεγαλουπόλεις και ασφαλώς στο λεκανοπέδιο της Αθήνας είναι
σκληρή και δυσβάστακτη.
Ιδιαίτερα η Δυτική Αθήνα καλείται να αποδεχτεί το ρόλο του απόπαιδου ,το
ρόλο του κάδου με τα άπλυτα και κατ’άλλους το ρόλο του πτυελοδοχείου.
Όλες οι ρυπογόνες
χρήσεις εδώ χωροθετήθηκαν.
Υποδομές δε
σχεδιάστηκαν, δε μας θυμήθηκαν όταν σχεδίαζαν τις κεντρικές αρτηρίες,
τις γραμμές σταθερής τροχιάς, τα μεγάλα αθλητικά κέντρα.
Εδώ χωροθετήθηκαν οι
βιοτεχνίες ,οι μεταφορές συντελεστή δόμησης, οι χωματερές.
Εδώ στοιβάχτηκαν
εκατομμύρια εργαζόμενοι, νεόπτωχοι, άνεργοι και τελευταία οι μετανάστες.
Οι πολιτικές για το
περιβάλλον και την ποιότητα ζωής μπορούν φαίνεται να περιμένουν
,προέχουν η αγορά και οι επιλογές των παλιών και νέων τζακιών για
περισσότερη κερδοφορία.
Μήπως
όμως ανοχή στα συμβαίνοντα που περιγράφηκαν σημαίνει συνενοχή;
Θα μας τη συγχωρήσουν
άραγε τα παιδιά μας και η ιστορία ;
Αύριο θα’ναι αργά και
κατ’άλλους είναι ήδη αργά.
Έστω
και τώρα .
Ο καναπές ας μείνει
άδειος, ας γεμίσουν οι πλατείες και οι αίθουσες, όπου θα διεκδικούμε να
ακούγεται η φωνή μας.
Οι ΄΄αρμόδιοι΄΄ ας
νιώσουν την ανάσα μας, την ανάσα της κοινωνίας ,ας αποφασίζουν με τη
αίσθηση ότι θα μας βρουν απέναντί τους αυστηρούς και δίκαιους ,αλλά
και πληροφορημένους που δε συμβιβάζονται με τίποτα λιγότερο από το
κοινωνικά αναγκαίο.
Ας γίνουμε επιτέλους
δημότες - πολίτες από απλοί κάτοικοι.
Ναι
έχουμε και υποχρεώσεις , οφείλουμε πολλά:
Πληρώνουμε φόρους,
εργαζόμαστε όπως λένε οι μετρήσεις περισσότερο από τους άλλους
Ευρωπαίους, υπηρετούμε τη στρατιωτική μας θητεία, κ.τ.λ.
Όμως μας αναγνωρίζονται
δικαιώματα;
Στο σύνταγμα, στους
νόμους, στα λόγια, έχουμε πολλά δικαιώματα, παρ’ότι πολλά απομένουν για
να χαρακτηρίζεται το νομοθετικό μας πλαίσιο σύγχρονο, λειτουργικό και
απολύτως δίκαιο.
Όλοι γνωρίζουμε ότι στην
πράξη το δικαίωμα για δωρεάν και υψηλού επιπέδου παιδεία, για ασφάλεια,
για προστασία του καταναλωτή, για ανθρώπινο περιβάλλον είναι ζητούμενο
για να αναφερθούμε σε μερικά μόνο παραδείγματα.
Ας βάλουμε το δικό μας
λιθαράκι ώστε αυτό το ξεχασμένο κομμάτι της Αθήνας να αρχίσει να
ανθίζει και εμείς να καμαρώνουμε πως κάπου συμβάλαμε και εμείς.
Κόντρα στις συνταγές και
τη ΄΄μόδα ΄΄της εποχής που μας καλεί να ασχολούμαστε με το ΄΄εγώ΄΄ και
να περιφρονούμε το ΄΄εμείς΄΄.
Ας μας πουν παλιομοδίτες
και ντεμοντέ.
Ν.Σ.
|